سلام
ديگه فكر مي كنم سالها از اون موقعي كه آخرين نوشته ام رو نوشتم ميگذره . نمي دونم خيلي حوصله نوشتن توي وبم رو ندارم حتي حوصله سرزدن به دوستان رو . مي دونيد آخه خيلي از دوستايي كه به خاطرشون مي نوشتم و از نظراتشون لذت مي بردم ديگه نمي نويسن . منم ديگه انگيزه اي براي نوشتن ندارم . مشغله كاري انقدر ذهنم رو مشغول كرده كه ديگه زماني براي بقيه كارا نمي ذاره . يادش به خير اون موقع ها هروقت نظرات وبم رو باز مي كردم مي ديدم دوستاي گلم بانظرات سراسر محبتشون اومدن سراغم و منو براي بهتر نوشتن تشويق مي كنن . منم از خوندن وبشون لذت مي بردم . ولي حالا شايد فقط يه نفرشون هنوز مي نويسه . همه منتظرند كه منم وبم رو تعطيل كنم ولي من اين كار رو نمي كنم يعني جسارتش رو ندارم هميشه به داشته هام به عنوان گنج نگاه مي كنم اينجا هم گنج منه . يه دوران از زندگيم . چرا بايد پاكش كنم . شايد ديگه دير به دير بيام ولي ميام . ميامو اينجارو نگه مي دارم .
جاتون خالي رفته بودم مشهد . خيلي شلوغ بود ولي از هميشه بهتر بود . هيچ وقت خودم رو به آقا امام رضا اينقدر نزديك نديده بودم . هيچ وقت زيارت اينقدر به من نچسبيده بود. جاي همه خالي دعاي كميل پنجشنبه توي حرم آقا. اينقدر خوب بود كه نفهميدم كي تموم شد . راستي تا حالا معني دعاي كميل رو خونديد ؟ فكر نمي كنم هيچ دعايي به قشنگي دعاي كميل پيدا بشه . البته دعاي مجير هم قشنگه ولي نه به قشنگيه كميل.
دقت كرديد چقدر روحيه ام تغيير كرده . ديگه مثل قديما قشنگ نمي نويسم . ديگه روحم لطيف نيست . مي نويسم كه نوشته باشم . اينقدر نامردي و بي احساسي توي محل كارم مي بينم كه ديگه داره روي منم تاثير مي ذاره.
مي رم داره كم كم حوصله ام از نوشتن سر ميره.
ياحق