اعصابم خورده دلم مي خواد سرم رو بكوبم به ديوار آخه خدايا من چرا اينجوري شدم نمي تونم فكرم رو متمركز كنم هرچي هم كه توي ورق با خودم مي نويسم بازم تخليه نمي شم دلم مي خواد فرياد بزنم دلم مي خواد بلند بلند حرف بزنم . دلم مي خواديه جوري به يه نتيجه درست برسم آخه تاكي بايد اين وضع ادامه پيدا كنه من كه ديگه طاقت ندارم . خدايا . خداي خوب و مهربونم اگه هنوز به من ، به اين بنده سراپا تقصيرت نگاه مي كني . اگه هنوز به من اميدواري كمكم كن كمك كن درست و غلط رو بتونم تشخيص بدم . كمك كن راه رو بشناسم تو كه هميشه ياورم بودي. و من نادون چه زود توي گناه غرق ميشم و قدرت رو نمي دونم . يادم ميره كه يه خدايي هم هست كه اون بالا داره نگام مي كنه . يه خدايي كه نگرانمه . ولي مي دونم اينقدر نا اميدت كردم كه ديگه روم نميشه بگم كمكم كن . خدايا خودت از همه چي خبر داري خودت تو دل همه بنده هات هستي . اين من و اينم زندگيم . اين من و همسرم دربست در اختيارتيم خودت هرجور صلاح مي دوني بگردونمون. خداي خوبم مغزم داره سوت مي كشه ذهنم آروم نمي گيره . كوشن اون راههايي كه هميشه تو اينجور موقعيت ها مي ذاشتي جلو پام . نكنه توام ازم دل بريدي . توام ديگه نگام نمي كني ؟ولي نه تو مهربون تر از اين حرفايي. اگه دوستم نداشتي الان برات اينجوري نمي نوشتم . خودت خوب مي دوني برا چي اومدم بنويسم ولي تو خودت كشونديش اين سمتي . من دوستت دارم . خدايا بهم فهموندي اين دل من هنوز زنگار نگرفته . هنوز يه كورسوي اميدي هست كه بتونه خودش رو نجات بده خودت به اين دل صاحاب مرده كمك كن . خدا جون مثل هميشه دوستت دارم . عاشقتم ولي نادونم و گاهي اوقات پام رو كج مي ذارم تو خودت نديده بگير و كمكم كن.